10. Villaricos, Aguilas, Parazuelos (Bolnuevo), Santomera, Santa Pola (22 januari - 3 februari)

Goedemorgen allemaal,

hoog tijd voor een update. Ik verliet jullie op de enorme camperplaats aan zee in Villaricos en inmiddels sta ik op een grote camping in de 'blije stad', La Villa Joiosa of Villajoyosa (kan allebei). Eigenlijk sta ik er voorbij, bijna in Benidorm, maar met de fiets is het te doen. Mijn voorkeurscamping was helaas vol, zoals ook de camping in Bolnuevo die ik op het oog had. Zelfs als je iets verder het binnenland ingaat staan camperplaatsen vol, maar uiteindelijk is het wel gelukt om elders een plaats te vinden. Later meer over de blije stad en omgeving, want ik ben gisteren aangekomen. Ik ben er overigens al twee keer eerder geweest, maar die gekleurde huisjes blijven mij blij maken. Aan het eind wel al een paar foto's van de omgeving van de camping met o.a. de Torre de Sant Josep die hier tussen de nieuw- en aanbouw staat. 

Villaricos heeft niet zoveel te bieden. Aardig stadje en wat kustwandelroutes en de toerist informatie zit in een oude toren, maar dat is het ongeveer. Lekker gezwommen, maar na 2 dagen waaide ik weg op de grote vlakte. Onderweg naar de volgende stek Aguilas bezocht. Aguilas is bekend bij veel camperaars omdat daar een loospunt is waar je ook je gastank kunt laten bijvullen. Mag niet, maar ze doen het gelukkig wel. Ik ben nu wat langer gebleven en ontdekt dat het een hele aardige stad is, met name vanwege het Castillo de San Juan de las Aguilas (= Arenden) die hoog boven de stad uitsteekt net tussen 2 baaien in. Het was warm die dag (rond de 21 graden), maar de  klim naar boven was de moeite waard. Het kasteel is één van de verdedigingswerken die aan het eind van de 18e eeuw langs de zuidkust zijn opgetrokken tegen de piraterij van 'Turken en Barbaren', volgens het kleine museum binnenin het kasteel. Beneden een enorme jachthaven, de bekende wandelboulevards en restaurantjes. 

Via een bochtige kustroute met nog steeds veel plastic kassen terechtgekomen op een grote camperplaats aan zee in Parazuelos, dat ongeveer 18 km vóór Mazarrón ligt. Daar waren nog wat plekken (zonder elektriciteit) beschikbaar. Naast deze camperplaats nog een enorm veld vol met campers. Groot voordeel van deze camperplaats: dicht bij zee en goed sanitair en 5 wasmachines en 2 drogers. Dus gelijk de was gedaan. De dag begon mistig toen ik besloot om langs de kust naar Bolnuevo te fietsen, waar ik eerder ben geweest. Eigenlijk is die kustroute meer een mountainbike route, maar Betsy en ik hebben het gered zonder lekke banden. Ik denk ongeveer 13 km heenweg. Langs een deel van de route stonden ook weer veel campers, geperst tussen plastic kassen en de zee. Sommigen lijken hier ook te overwinteren (zonder enige voorziening). Een deel van de route ging door een natuurpark en was inderdaad erg mooi. De kust erodeert hier sterk, zodat je van die grillig gevormde kliffen krijgt in allerlei kleuren. In Bolnuevo zelf zie je dat het sterkst (bij de enorme parkeerplaats, waar campers kennelijk niet gedoogd worden). Het plaatsje zelf is niet zo interessant. De toren (Torre de los Caballos = Toren van de paarden) met kerkje ertegenaan is wel grappig. Dit keer was het open en heb ik wat informatie (in het spaans) over de geschiedenis van de toren gelezen. Het kerkje is er pas in 1947 tegenaan gebouwd. Na een heerlijke pizza weer terug, maar nu via 'de grote weg' en dat was een behoorlijk eind om. Maar nog een keer dat gehobbel op het mountainbikepad zag ik ook niet zitten. Zondag rustdag (en wasdag). 

Op de warmste dag tot  nu toe (23 graden) waaide het erg hard. Eerst bedacht om alvast richting Murcia te rijden, omdat ik een dag later daar een camping had gereserveerd (die mij door diverse mensen was aanbevolen). Ik kon daar niet eerder terecht. Mooie route zonder plastic kassen. Wel veel volle grondgewassen (o.a. artisjokken; de rest herkende ik niet). Ik had een camperplaats op het oog om te overnachten, maar die bleek vol. Weinig alternatieven in de buurt, dus toch maar terug naar de kust (in het binnenland waaide het ook hard). Het was nog steeds warm, dus jammer om dan niet in zee te duiken.  Er was een gedoogplek, direct aan zee, maar die bleek niet eenvoudig te berijden, wat enige schade aan het (uitschuifbare)  entreeplankje van Miep opleverde. Dom! Als zoiets gebeurd, dan wil ik ook zo snel mogelijk weg. Op de terugweg een parkeerplek langs de kust gezocht en gevonden. Via een trap naar beneden de golven in, maar dat was ook geen handige keuze, want het ging wel erg tekeer. Met minstens 1 kilo zand in mijn badpak onder de buitendouche. Uiteindelijk vond ik om 18 uur het allerlaatste plekje op een camperplaats in de buurt van Mazarrón. Ik had beter die dag niet kunnen gaan rijden, maar soms maak je wat minder goede keuzes.

De camperplaats die mij was aanbevolen ligt tussen Murcia en Santomera. Het wordt gerund door een stel: hij Nederlander, zij Spaanse. Ze hadden veel moeite gedaan om het 'op te leuken' met grappige en creatieve opstellinkjes (ik weet niet hoe je het anders moet noemen). Winkeltje erbij met eigen gemaakte producten en wijn uit het vat. Gelukkig ook nog een douche. In de omgeving wandelroutes rond een (inmiddels gesloten) steengroeve en een groot stuwmeer, waarvan het water niet gebruikt kan worden vanwege een te hoog zwavelgehalte. Eerste middag verkennend rondje gelopen met een Nederlands stel dat ook op de camping stond en de volgende dag een wandeling van ruim 13 km tot het hoogste punt met de zendmast. Pittig, maar gered. Het waren trouwens grijze en koele dagen. Prima wandelweer. Vanaf de camperplaats kan je naar Murcia en Santomera fietsen, maar dat heb ik niet gedaan. Volgende keer. 

Tijd voor familiebezoek. Neef Ronald en zijn man Peter wonen nu nog in Santa Pola, maar komende zomer verhuizen ze naar Torremolinos. Het huis is verkocht en Peter is net 60 geworden, dus dat hebben we gevierd. Miep op de camperplaats/gedoogplek beneden aan zee gezet en gelukkig haalde Ronald mij op, want hun huis ligt hoog op de rotswand.  Ik stond wel aan de verkeerde kant van de weg ('natuurpark') en de volgende morgen kwam de politie langs met het vriendelijke verzoek te vertrekken. Aan de andere kant van de weg mag je wel staan. Dat heb ik dan nog 2 nachten gedaan.

Met Ronald en Peter het kleinste bewoonde eiland van Spanje, Tabarca, bezocht. Daar wonen in de winter ongeveer 30 mensen en in de zomer wordt het overspoeld door heel veel toeristen, mede omdat het bekend staat als snorkellocatie. Het is 1800 meter lang en 400 meter breed. De ferry doet er een half uur over om er te komen en kort vóór aankomst konden we even via onderwaterramen onderin de ferry (catamaran) naar visjes kijken die gelokt werden met voedsel. Het eiland is door Karel III van Spanje in de 18e eeuw bevolkt met vissersfamilies uit Genua. Zij moesten helpen om de Berbersmokkelaars en piraten, die de Middellandse Zee onveilig maakten, een halt toe te roepen. De ene helft van het eilandje bestaat uit het versterkte dorp met een kerk en witte en gekleurde huisjes. De andere helft is groen met een vuurtoren, begraafplaats en wachttoren. Veel vogels ook, die niet mogen worden verstoord. We hebben een rondje om het eiland gelopen en zijn 2 uur later weer terug gegaan (de volgende ferry ging pas 3 uur later). Net op tijd voor de (uitgebreide) lunch in Santa Pola. De volgende dag nog een fietstocht langs de hele kust van Santa Pola tot de zoutwinning gemaakt en een enkele flamingo op afstand gespot. 

Tot zover de avonturen van de afgelopen 12 dagen. Veel lees- en kijkplezier.

Groeten Annemiek