4. Lecce en de rest van de hak van Italië (17 t/m 23 september 2025)

Hoi allemaal,

in Nederland begint de herfst, maar hier is het nog volop zomer: zon en heel warm, rond de 30 graden. Mag wel iets minder. Deze laatste dag in Italië (voorlopig) sta ik op een camperplaats in de buurt van Tarente zonder enige schaduw, maar wel dichtbij een strandje, dus ik plons straks lekker de zee in. De afgelopen 3 nachten op een camperplaats in de buurt van Gallipoli gestaan en dat was in de schaduw. Erg fijn. Ben er daarom ook een dag langer gebleven. Morgen naar Brindisi om om 13 uur de 9 uur durende overtocht naar het noorden van Griekenland te maken. Gelukkig blijft de dichtstbijzijnde Griekse camping open om 's nachts de passagiers te ontvangen. Ik had ook 's nachts kunnen overvaren, maar dan mis je dat leuke zeereisje. 

Eerst Lecce: heel vroeg vertrokken, want het is een superdruk plaatsje. Dat zijn ze allemaal, maar Lecce is 'Florence van de barok' en de 'Stad van de 800 kerken'.  Wees gerust: het zijn er maar 86 ;-) en ik heb ze niet allemaal op de foto gezet. De door mij beoogde camperplaats (meer een mix parking) was 's morgens om 9 uur al vol (of nog vol). Toen ik probeerde de stad weer uit te komen (naar een buiten de stad liggende camperplaats) kwam ik langs een grote parkeerplaats waar ik nog naar een vrij plekje kon manouvreren en Miepje pastte precies binnen de lijntjes. Ik ben zo blij met mijn campertje. Het parkeren was heel goedkoop: maar 4 euro voor een hele dag. Lecce lag in de Romeinse tijd langs de Via Appia die liep van Brindisi tot de haven van Otranto (verder zuidwaarts). Het heette toen Lupiae. Ik kwam de historische stad binnen via de Porta Napoli. Natuurlijk kent Lecce ook een Dom en een Domplein en een klokketoren van 72 meter hoog. Het mooie is dat je met de lift omhoog kunt (ipv de gebruikelijke trappen). Wat een weelde. De Dom is erg indrukwekkend en onder de Dom bevindt zich een (recent gerenoveerde) crypte waar je nog menselijke skeletten kunt zien. Die heb ik niet op de foto gezet. Bovenop de klokketoren valt op dat Lecce weinig groen heeft. Klein parkje en daar ben ik doorheen gelopen, maar stelde allemaal niet veel voor. Nu is Lecce vooral bekend om zijn barokke uiterlijk. Met name de Basilica di Santa Croce heeft een voorgevel waarvan de bovenste 2 bouwlagen volledig uit barok bestaan. Die 2 lagen zijn later toegevoegd. Er is ook een Romeins amfitheater blootgelegd. Het kasteel van Karel V stelde niet veel meer voor.

Na gestoofd te zijn in Lecce, ben ik op zoek gegaan naar Grotta della Poesia aan de kust. De oostkust (kant van Albanië) kent klifachtige, rotsige kusten; de oostzijde van de hak meer zandstranden. Aan de westkust vindt je ook grotten in die kliffen. Het ziet er prachtig uit met zeewater dat uit verschillende kleuren blauw bestaat. Volgens de informatie die ik verzameld heb, kan je in de Grotta della Poesia zwemmen, maar het eruit komen is lastig. Jonge gasten kunnen dat wel. Ik heb het maar niet geprobeerd. In de buurt een 'agricultur' camperplaats. Net als onze boeren, zijn er kennelijk steeds meer olijfbomenboeren die wat extra geld verdienen met camperplaatsen. Het was in ieder geval een mooi plekje. Jammer van de herrie van de camping die er net naast lag.

Op de fiets maar 7 km naar Otranto. Ook plaatsje met - naast een groot zandstrand - een historisch centrum met kerk en kasteel. Ik heb een beetje door het centrum gesjouwd, maar de kerk gemist. Wel op een afstandje gezien. Achteraf een beetje spijt, want het moet een mooie kerk van binnen zijn. Het waaide hard die dag, maar het voordeel daarvan is dat er wat meer golven zijn dan normaal. Ik heb toch nog in een grot gezwommen. Onderweg naar het uiterste puntje van de hak kwam ik langs Grotta del Ciolo. Ik heb er een paar foto's van gemaakt en toen verder gereden naar Santa Maria di Leuca. Toen ik eenmaal geinstalleerd was op de camperplaats, ben ik met de fiets weer teruggegaan. Het was niet ver - 7 km enkele reis - maar nogal stijgend en dalend. Zonder Evi had ik dat niet gedaan. Maar......je wordt wel lui(er) van een elektrische fiets. Ik merk dat ik minder moe ben van het fietsen dan daarvoor. In ieder geval was het zwemmen in de grot geweldig! Via trappen naar beneden. Een smalle baai, maar heel diep. Ik had mijn duikbril en snorkel meegenomen, dus ik kon vissen en bodem zien. Een hoogtepunt. In de avond in een restaurant aan het water gegeten. Het eten was niet bijzonder, maar de plek wel.

Volgende morgen de vuurtoren van Santa Maria di Leuca bezocht. Die staat op een zeer strategische plek precies op het meest zuidwestelijke puntje van Italië. Vanaf hetzelfde plein een prachtig uitzicht op het plaatsje met zijn grote jachthaven. Er staat ook een kerk, die meer weg heeft van een vesting, want in vroeger tijden kwamen de vijanden vanaf zee. 

De afgelopen dagen doorgebracht op een camperplaats, die maar 4 km van het centrum van Gallipoli ligt. Het oude centrum ligt op een eiland dat sinds 1600 is verbonden met het vasteland door een brug. De Grieken zagen Gallipoli al als een sieraad, maar de stad kreeg pas echt bekendheid toen er tussen 1550 en 1850 lampenolie werd geproduceerd en verscheept naar geheel Noord-Europa, waar onder andere alle paleizen werden verlicht met deze van olijven afkomstige olie. Ook hier wemelt het weer van de kerken, waarvan sommigen aan de binnenkant zeer overdadig zijn voorzien van schilderijen, beelden en andere decoraties. De meeste vloeren zijn van mozaïek. De vesting met enkele exposities van schilders (de sexbom vond ik wel leuk) stelde verder niet veel voor. Na al deze cultuur, de rest van de tijd gezwommen (ook weer visjes gezien) en ongeveer 25 km naar het noorden gefietst, kleren gewassen, gelezen en schoongemaakt. 

De hak van Italië (Puglia) is zeker de moeite van het bezoeken waard, maar - in deze tijd van het jaar - overvol. Een groot nadeel is het vele zwerfafval (vooral een stukje het binnenland in). Waar ze niets aan kunnen doen: het is erg droog. Veel wijngaarden en olijfbomen zijn bruin/verdord/verbrand? 

De volgende blog komt uit Griekenland! Succes met de activiteiten waar jullie mee bezig zijn en wees maar blij met af en toe een bui.

Groeten Annemiek

Even voor de statistiek: tot Griekenland heb ik 3200 km gereden.