5. Pompeji, Sorrento, Paestum, Matera en Pineto e.o. (13 - 17 mei)

Hallo allemaal,

een dagje vakantie aan het strand van Pineto aan de Adriatische Zee. Even uitrusten van alle mooie dingen van de afgelopen dagen/weken. Ik heb gisterenmiddag laat, na bijna 400 km vanaf Matera in het diepe zuiden van Italië onder de wielen, al gezwommen in die prachtige zee met heftige golven en stroming (maar er was nog een tractor op het strand aan het werk). Dat was al de tweede keer want tussen Salerno en Paestum heb ik onderweg gezwommen in de Tyrrheense Zee aan de andere kant. Dat was de eerste keer sinds mijn nieuwe ogen. Spannend, maar alles ging goed. Geen gedoe meer met lenzen en ik zie gelukkig waar ik ben. De temperatuur van het water is heerlijk, hoewel ik beide keren de enige zwemmer was. 

Pompeji is indrukwekkend. Ongeveer 3 keer zo groot als Herculaneum (zie het vorige blog). Herculaneum had 6000 inwoners toen de Vesuvius in 79 na Christus uitbarstte; Pompeji had er toen 20.000. Wat het ook interessant maakt, is dat mensen die bedolven onder een aslaag vrijwel ongeschonden zijn uitgegraven en in die staat nu in klei worden tentoongesteld. Dat maakt het wel heel tastbaar. In het jaar 62 na Christus (dus 17 jaar vóór de Vesuvius uitbarstte) was Pompeji (en ook Herculaneum) getroffen door een aardbeving, die grote delen van de stad verwoestte. Kort daarop werd er een enorme hersteloperatie uitgevoerd, maar helaas: 17 jaar later was alles bedolven onder een dikke laag as. Anders dan Herculaneum: die stad werd bedolven onder een lavalaag. Overigens werd Pompeji pas in 80 vóór Chr een Romeinse kolonie. De stad zelf is al in de 7e eeuw voor Christus gesticht. Er hebben Osken, Samnieten, Grieken, Etrusken en Romeinen gewoond. De Gouden Eeuw voor Pompeji was de tweede eeuw voor Christus en dat kwam vooral door de handel op de Middellandse Zee en de productie van wijn. Er verandert veel, maar niet alles: wijn is wat de Italianen nog steeds in overvloed maken. Gisteren zag ik vanaf Matera tot hier vooral wijngaarden en olijfbomen. Nieuw zijn wel de velden met zonnepanelen. Pas in 1748 is men officieel met de opgravingen begonnen, gefinancierd door koning Charles III van Bourbon. 10 jaar eerder was Herculaneum al ontdekt. In 1943 is een deel weer verwoest door de bommen van de geallieerden en zo houden we onszelf bezig. Gelukkig staat het sinds 1997 op de lijst van werelderfgoederen van Unesco, maar of dat altijd helpt.... Pompeji is de moeite waard om te bezoeken. Er is zoveel te zien, dus ja, weer heel veel foto's. Wat ik zelf erg grappig vond is het bordeel (in het latijn lupanar) met een aantal peeskamertjes en boven ieder kamertje was een fresco geschilderd met wat je binnen mocht verwachten. Dus de klanten (die niet allemaal latijn kenden) konden aanwijzen waar hun voorkeur naar uitging. Hoewel de fresco's behoorlijk zijn vervaagd, was de rij voor de lupanar erg lang en binnen één minuut stond je alweer buiten. Zou het toen ook zo zijn gegaan? 

Tussen Pompeji en Salerno ligt een schiereilandje en dat maakt deel uit van de 'Amalfikust'. Dat moet je gezien hebben. Op het uiterste puntje van het schiereilandje ligt Sorrento. Dat is vanaf Pompeji met de auto/camper bereikbaar. Voorbij Sorrento mag je alleen met auto's van max 5 meter rijden. Aangezien Miep met fietsenrek uitgeklapt 6 meter lang is, had ik bedacht om tot Sorrento te rijden en dan weer terug. Bij de camping advies gekregen waar ik de camper kwijt kon, dus het idee was om een paar uur in Sorrento rond te kijken en onderweg te genieten van de kustlijn. Dat laatste is gelukt: in de constante file heb ik alle tijd gehad om te genieten van de uitzichten op kustlijn en dorpen/steden (de grote is Salerno). Ik had zelfs de mogelijkheid om foto's te maken. Na een uur (afstand vanaf Pompeji is 30 km) kwam ik in Sorrento aan (hele smalle straatjes) en haalde ik opgelucht adem, maar helaas.....de mij aanbevolen parkeerplaats was vol. Achterwaarts weer terug en ergens kunnen keren en weer een uur terug, maar ik ben er geweest! Volgende keer met de trein, want die komt er wel. Sorrento en omgeving is bekend vanwege de enorme citroenen. Ze maken er onder andere limoncello van en natuurlijk citroenijs. 

Paestum (70 km ten zuiden van Pompeji) is bekend vanwege het archeologische park met 3 nog vrij intact zijnde tempels van Grieks/Romeinse herkomst (opgedragen aan Hera, Neptunus/Ceres en Athene), die 's avonds ook verlicht zijn. Van de rest (huizen en andere gebouwen) is niet veel meer over. Ik heb er buiten gedineerd in het enige open, maar behoorlijk luxe, restaurant met uitzicht op één van de tempels. Het eten was heerlijk overigens: tonijn met citrusvruchten en venkel en een enorm bord met sla ondergedompeld in de olijfolie en azijn. De camperplaats annex parkeerplaats was groot en 's avonds/'s nachts erg rustig. Kennelijk is Paestum ook een favoriete bestemming voor schoolreisjes, want ook hier hele hordes schoolkinderen. Ze voerden ook een toneelstuk op, waarbij het oude Rome herleefde. Ik heb er een filmpje van gemaakt dat op Facebook staat. 

Ongeveer halverwege de beide kusten van Italië en net boven de hak van de laars ligt Matera en dat is bekend vanwege de grotwoningen en grotkerken die ook op de Unesco werelderfgoedlijst staan. Mijn oog was gevallen op een camperplaats waar je ook zou kunnen paardrijden. Aangezien ik moet oefenen voor komende zomer (week paardrijden in Schotland) en ik weer mag paardrijden, leek mij dat wel een aardige combi. Maar helaas: er werd druk gewerkt aan de renovatie van de camperplaats en dus geen tijd om met toeristen paard te rijden. Toch maar gebleven en 3 km gelopen naar de 'Sassi', zoals de wijken met de grotwoningen hier heten. Geweldig om te zien. Heel bijzonder beeld, met name ook de rotskloof met de rivier (Torrente Gravina di Matera) die je via een hangbrug kunt oversteken en aan de overkant zijn ook nog grotwoningen. Er liggen wandelpaden om de wijken heen en er zijn heel veel trappetjes, ook naar het hoger gelegen deel van de (gewone) bebouwing. Tot begin jaren 50 van deze eeuw hebben er ongeveer 20.000 mensen in dergelijke grotwoningen gewoond met hun dieren (ezels en kippen). Een van de woningen was ingericht zoals het er destijds moet hebben uitgezien. Ze hadden geen riool, stromend water of elektriciteit, maar ze hadden wel een ingenieus systeem om regenwater op te vangen en te gebruiken. In de winter werd sneeuw en ijs zodanig 'verpakt' in stro in de grotten dat ze er zomers plezier van hadden. Nu wonen er geen mensen meer, maar is een deel in gebruik als horeca, galerietjes, winkeltjes en musea. Van de grotkerken heb ik er 2 bezocht. Van de mooiste (met nog wat fresco's) mocht je geen foto's maken, maar ik heb er toch stiekem één gemaakt. Helemaal aan de top van Matera staat de Dom, gebouwd in de 13e eeuw. Heel mooi met onder de grond ook nog weer archeologische vondsten van een kerk die er nog eerder stond. Er is een James Bond film opgenomen in Matera (No Time to Die uit 2021). Je kunt een trailer bekijken op youtube. Uitdaging!

De route van de westkust (Tyrrheense zee/MZ) naar (halverwege) de oostkust (Adriatische zee) is heel mooi: groene, beboste heuvels met hoge bruggen over dalen en lieflijke dorpjes. Het mag dan een druk seizoen zijn, de bloeiende planten/bomen zijn ook mooi: veel brem, jasmijn, oleander, rozen in alle kleuren en dat allemaal ruikt heel lekker. Het najaar (medio september - medio oktober) is een rustiger periode, zo vertelde mij een museummedewerker. Het strandseizoen is nog niet echt begonnen: er wordt nog druk gewerkt om alles in gereedheid te brengen. Erg stil is het overigens niet: tractoren op het strand, trein die pal langs de camping raast, buurman die op zijn elektronische orgel speelt en italianen die luid discussiëren. Kortom: een gezellige boel. 

Vanmiddag ga ik fietsen. Er zijn hier heel veel fietsroutes, onder andere 134 km langs de kustlijn, en morgen ga ik naar een natuurgebied in de buurt (bij Atri). En natuurlijk nog een paar keer zwemmen. Zondag reis ik weer verder naar het noorden. Ik ben dus al begonnen met de terugreis, maar die gaat nog wel even duren. Ik heb nog het een en ander op het verlanglijstje staan. De 'hak' van Italië ga ik doen als ik de volgende keer met de ferry de oversteek ga maken naar Griekenland. 

Geniet van het weekend en tot de volgende keer.

Groeten Annemiek