3. Zuid-Toscane, Umbrië en de noordelijke helft van Puglia (10 t/m 16 september 2025)

Hallo allemaal,

ik zit in Miep in de schaduw van de bomen boven ons en dat is lekker, want het is ruim 30 graden. Ik ben net terug van 4 uurtjes 'Trulli-huisjes' kijken in het zeer toeristische Alberobello. Naar het centrum lopen vanaf de camping is ongeveer 2 km. Dat laat je wel zweten, maar goed voor de lichaamsbeweging. Straks een koude douche. Maar eerst even een blog over de afgelopen drukke week.

Miep heeft ook kunnen zwemmen op haar plekje op de camping na het paardrijden. We hebben erg veel geluk gehad, want zoveel regen tijdens het paardrijden zou niet leuk zijn geweest. Gelukkig kon Miep op eigen kracht ook weer uit het zwembadje komen. Tussen de buien door kon ik nog een duik in zee nemen, want koud was het niet. Daarna alleen maar zon en warm. Het regende nog een beetje, maar prima weer om de necropolen van Sovana te bezoeken. 2000 jaar geleden begroeven de Etrusken duizenden doden in het zachte tufsteen (= vulkanisch gesteente) van Zuid-Toscane. Die werden prachtig versierd met reliëfs, sieraden en beelden. Daarvan is weinig meer over, maar een aantal tombes is bewaard gebleven, meestal op mooie plekken met uitzicht over de heuvels. Je moet je fantasie laten werken om de vroegere pracht en praal erbij te bedenken. Binnendoor had je naar Sovana kunnen lopen, maar helaas: door de regen was de rivier kennelijk wat  breder dan normaal en niet (meer?) te voet te overbruggen.

De weg naar het dichtbij gelegen Pitigliano was een uitdaging. Steil omhoog en hele pittige haardspeldbochten. Fijne camperplaats en de volgende dag het plaatsje beter bekeken. Erg mooi met 3 oude kerken en heel veel smalle straatjes en trappen. Het wordt de tufsteenstad genoemd. Je moet hier niet afhankelijk zijn van een rollator. Dat geldt trouwens voor alle plaatsen hier: ze lijken allemaal tegen de heuvels te zijn geplakt. Dat is natuurlijk heel erg fotogeniek, maar praktisch is het niet. 

Acquasparta ligt in Umbrië. Langs de route heel veel (uitgebloeide) zonnebloemen. Wat zal dat een mooi gezicht zijn als ze vol in bloei staan. Acquasparta heeft niet alleen een gratis camperplaats, maar ook een paleis: Palazzo Cesi. Dat staat midden in het historische centrum en de jonge welgestelde heer Cesi heeft daar in het begin van de 17e eeuw een soort van academie van wetenschappen opgericht samen met 3 leeftijdgenoten en - jawel - waaronder ook een Nederlander, Van Heeck. Zij onderwezen anderen, maar ook elkaar in de vakken waar ze niet in gespecialiseerd waren. Ook Galileï heeft er rondgelopen. Het pand is gerenoveerd en de plafonds zijn prachtig: beneden fresco's en op de eerste verdieping zijn ze van hout. Er staat ook een hele oude telescoop. De paus was niet zo blij met de bewering dat de Aarde rond is. 

Vervolgens doorgereden naar de Romeinse opgravingen in Carsulae, een belangrijke tussenstop aan de Via Flaminia. Die verkeersader, aangelegd tussen 220 en 219 vóór Chr.,  liep van Rome naar Rimini aan de oostkust van Italië. Sommige italiaanse wegen zijn nu slechter dan die oude Romeinse weg. Wat dat betreft kan Rijkswaterstaat de Italianen nog wat leren. Wij mogen niet klagen! Eén van de toegangspoorten van de stad, staat nog (San Damiano). De opgravingen dateren uit de 18e eeuw en er ligt nog heel wat onder de grond. De kerk is 13e eeuws. Die is gebouwd met de stenen van (de restanten van de) Romeinse gebouwen. In die tijd wisten ze niet beter. De Romeinen vonden trouwens de Grieken al dateren uit de oudheid. Die waren immers ook al 4 eeuwen oud toen de Romeinen in opkomst waren. 

Volgend hoogtepunt: de watervallen van Marmore (Cascate della Marmore) in de buurt van Terni. Letterlijk en figuurlijk, want die is maar liefst 165 meter hoog. Toen ik eind middag aan kwam rijden, heb ik de hoogste waterval vanaf de weg in volle glorie kunnen bewonderen, want geen waternevel en geen zon. Ik heb de volgende morgen pas een ticket gekocht om in het park te mogen (de camperplaats lag er vlakbij) en toen was het al erg druk en stond de zon verkeerd. Nou ja, je krijgt een idee. Ik heb het niet droog gehouden (en het fototoestel ook niet, maar die heeft het overleefd). Het is trouwens ook een Romeinse waterval, want de Romeinen hebben in de 3e eeuw vóór Chr. de loop van het riviertje Velino verlegd en sindsdien stort het water zich met donderend geraas van 165 meter hoogte in de rivier Nera. Het schijnt dat de waterval niet altijd 'aanstaat', omdat die dan wordt omgelegd naar een waterkrachtcentrale. Dat was tijdens mijn bezoek (en die van vele anderen) niet het geval. Zie ook het filmpje van de waterval.

Vandaar doorgereden naar een meer in de buurt (Piediluco). Je verwacht een mooie camping aan zo'n meer, maar het was oude troep. Ik ben er toch een nacht gebleven; beetje rondgefietst en een duik in het meer genomen. Lekker fris. 

De volgende dag een lange reisdag naar de oostkust, ergens tussen Pescara en Bari. Neergestreken op een camperplaats tussen de olijfbomen en met een eigen baaitje in zee. Wat was dat lekker! Heerlijk na zo'n dag rijden. Gisteren een paar uur rondgezworven in Monopoli in noord Puglia. Mooi haventje, kerken, kasteel en de bekende smalle straatjes en trappetjes. En overal heel druk. Tweede helft middag heb ik mij aangemeld voor een uitgebreide rondleiding in het engels in de grotten van Castellana. Tot 72 meter onder de grond prachtige stalactieten en stalagmieten, die in 1938 zijn ontdekt. Ik heb al heel wat grotten gezien, maar deze waren erg indrukwekkend. We werden 1,5 km heen en 1,5 km terug rondgeleid in een pittig tempo en ik heb weinig van het italiaanse engels kunnen verstaan. We mochten geen foto's maken, want dat had eerder tot valpartijen geleid (tot 99% luchtvochtigheid), maar dat heb ik natuurlijk wel gedaan. De witte grot aan het eind van de heenweg was heel bijzonder.

Gisterenavond hier aangekomen. Die Trulli huisjes moet je gezien hebben en ze zijn ook schattig. Het centrum van Alberobello staat er vol mee (ongeveer 1400) . Er is ook een Trulli-kerk en natuurlijk zijn er ook 'gewone' kerken, waarvan er één (de grootste met de twee torens) net voor mijn neus dichtging. De Trulli - huisjes vinden hun oorsprong in de 17e eeuw toen een lokale graaf geen belasting wenste te betalen aan de Koning van Napels. Hij liet de boeren a secco bouwen = zonder cement tussen de stenen. Als er dan een inspectie kwam, konden de bouwsels ook heel snel afgebroken worden. De oorspronkelijke bouwwijze was rond en heel eenvoudig: de trulli waren alleen bedoeld als schuilplaats voor boeren en vee. Later ging men er ook permanent in wonen en toen werden ze wat uitgebreider met elk een eigen functie (woonkamer, keuken, slaapkamer, etc). Ze staan daarom meestal met kleine groepjes bij elkaar. Ze hebben kegelvormige overkappingen met verschillende versieringen.

Tot zover deze week. Nog een week te gaan vóór de oversteek naar Griekenland. Dan ontdek ik de hak van de laars verder (zuidelijk Puglia). Ik meld mij weer de laatste dag in Italië. Geniet van de (vele) foto's. 

Groeten Annemiek