25. Vejer de la Frontera (II), Umbrete, El Rocío, Beas (Via Verde), Badajoz (22 feb t/m 2 mrt 2026)

Hallo allemaal,

de op een na laatste blog alweer. Over 10 dagen kom ik ook genieten van de voorjaarszon in Nederland. Nu nog even de Spaanse. Ik ben opgeschoven naar Salamanca. Ik heb de route langs de Portugees/Spaanse grens naar het noorden genomen en die bevalt tot op heden prima. Wel wat kouder dan aan de kust (vooral 's nachts), maar met nog steeds één volle gastank durf ik dat wel aan. Ik bespaar nu al elektriciteit. Vanmiddag ga ik vanaf de camping waar ik nu sta op de fiets naar het centrum van Salamanca. Dat staat in zijn geheel op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Dat houden jullie dus tegoed voor de laatste blog. 

Nog even terug naar Vejer de la Frontera aan de kust. Vroeger liep daar de grens tussen Portugal en Spanje, vandaar de plaatsnamen met De la Frontera erachter, maar die grens is na diverse oorlogen een stuk naar het westen opgeschoven en werd Portugal steeds kleiner. Vejer is eigenlijk alleen maar een kuststrook met campings en strandtenten. Het weer was heerlijk, maar de zee bleef de 3 dagen dat ik er was erg onrustig en vooral leuk voor surfers, die in grote getale aanwezig waren. Ik heb zondag een grote fietstocht gemaakt van 57 km en aan het eind kwam ik langs een manege. Die blijkt van de Nederlandse Marion te zijn. Helaas: die zondag was een strandrit gemaakt en voor een privérit rekende ze wel erg veel geld. Er kwamen geen nieuwe boekingen binnen (in het laagseizoen is de kans dat mensen doordeweeks willen rijden klein), dus ik heb deze kans aan mij voorbij laten gaan. Ik heb er wel weer een paardrij-adres bij. De manege die ik van de campingbeheerder kreeg (en volgens Marion illegale strandritten aanbood) liet niet meer van zich horen.

Ik heb de zee maandag nog even aangezien en pootje gebaad en toen besloten om een omweg te maken via El Rocío, het wildwest stadje aan de rand van Nationaal Park Doñana. Onderweg geluncht in Umbrete dat een verrassend leuk centrumpje heeft met een mooie kerk en andere gebouwen. Ik ben er na de lunch even doorheen gelopen. Twee keer eerder was ik in El Rocío: in december 2021 was het te nat om paard te rijden en in februari 2022 in de 'herkansing' lukte het wel (ik ben erg blij met mijn eigen blogs: het frist het geheugen op). El Rocío bestaat uit hele brede straten van zand en voornamelijk witte huizen met dwarsbalken er voor om paarden aan vast te maken. Het is  gemaakt voor paarden, niet voor auto's. Het verbaast mij telkens hoe die er zich toch weten te redden, maar paarden hebben voorrang. Met de camper mag je het dorp niet in, maar dat zou ik ook niet durven. Twee grote bezienswaardigheden: het nationaal park en de enorme kerk, die een hoofdrol speelt met Pinksteren als er een bedevaart naar wordt gehouden waar heel veel paarden uit de hele omtrek aan meedoen. Dat moet een spektakel zijn.

Ik had begrepen dat het NP Doñana behoorlijk verdroogd was, ook in de winter, waarin het normaliter gevuld zou moeten zijn. Het bestaat voor een deel uit wetlands waar veel watervogels gebruik van maken tijdens hun reis naar noorden of zuiden. Het andere deel bestaat voornamelijk uit parasoldennen en zand. Ik was heel nieuwsgierig of de hevige regen van de afgelopen winter ervoor gezorgd heeft dat het gebied weer zijn functie kan vervullen. Het zag er inderdaad goed uit, voor zover ik dat kon bekijken. Ik heb flamingo's en lepelaars en nog andere watervogels kunnen ontdekken. Er zijn hier ook (maar dat geldt eigenlijk voor een groot gebied in Spanje) veel ooievaars. Die bouwen hun nesten het liefst op elektriciteitspalen of daken van kerken. Onderweg ook veel gezien.  

Ik heb een (privé) paardrijrit kunnen scoren bij een 'manege' direct achter de camping, deels door het park en deels door het stadje, maar een vlotte rit was het niet. Mijn niet al te jonge gids zei dat hij niet kon galopperen, omdat zijn paard 'al' 17 jaar oud was (in Nederland is dat nog niet zo oud), maar ik mocht op mijn 11-jarige paard wel vooruit galopperen en dan weer terug (zie filmpje). Paarden zijn niet zo happig om alleen te galopperen als er één of meerdere paarden achterblijven. Maar ach, het gaat om de ervaring en het blijft leuk om een kopje koffie op je paard te kunnen drinken. 's Middags nog langs het park en meer gelopen. Volgende keer maar aan een excursie meedoen om dieper het park in te kunnen komen. Te voet of met de fiets kom je door het mulle zand niet ver. Bovendien zou je de lynx tegen kunnen komen, die in het park leeft. 

Het park loopt door tot aan de zee in het zuiden. Ik heb besloten om toch nog een keer te willen zwemmen en ben naar een parkeerplaats aan zee gereden. Prachtige kliffenkust. Minder imposant dan de kliffenkusten in Portugal, maar zeker de moeite waard. Op het strand was de schade door de stormen wel zichtbaar. Van het loopplankenpad was niet veel meer over. Maar: heerlijk gezwommen en gedoucht onder mijn eigen buitendouche. Dat geeft toch altijd een extra gevoel van vrijheid. Via een mooie route door het park en een korte wandeling doorgereden naar een camperplaats in de buurt van Beas. Nu is Beas niet zo interessant, maar in de buurt ligt een Via Verde (Via Verde Molinos del Agua). Daar heb ik een stuk van gefietst richting noorden tot het eindpunt in Valverde del Camino. Geen watermolen of oude stationsgebouwtjes ontdekt, maar het was wel de moeite waard. Veel kurkeiken onderweg en de kleur van de  rotsen en het zand varieerde van geel, oranje, rood.  Veel ijzer in de grond hier. Terug via Beas: zowel Valverde de Camino als Beas hebben mooie kerken en gemeentehuizen. Ook hier ooievaars op de daken. Totale afstand 57 km. 

Ik heb besloten om de terugreis via de westkant van Spanje te doen. In Badajoz zit je nog maar 6 km van de Portugese grens vandaan. De route voert door het natuurpark Sierra de Aracena y Picos de Aroche en is heel mooi, maar de wegen zijn heel slecht.  Directe aanleiding om Badajoz te bezoeken, is de langste - bewaard gebleven - Middeleeuwse stadsmuur van Europa: 6,5 km. Die kun je niet helemaal belopen, maar het deel rond de Alcazaba (de burcht) wel. Vanaf die stadmuren een mooi uitzicht over onder andere de rivier Guadiana, die nu behoorlijk breed is. Badajoz houdt van camperaars: 3 gratis camperplaatsen met voorzieningen. En ik had de mazzel dat er nog plek was op de camperplaats die het dichtste bij het centrum ligt. Alleen even over de Middeleeuwse voetgangersbrug (Puente de Palmas) over de rivier en door de Puerta de Almas en je staat in het centrum. Badajoz is al in 875 gesticht door de Moren en later - in 1230 - overgenomen door Alfonso IX van Léon. Het heeft heel wat oorlogen met Portugal doorstaan. Wandelpaden langs de rivier met allerlei recreatieve voorzieningen, waar met name in het weekend veel Spanjaarden te vinden zijn. Je kunt nog zien dat de rivier behoorlijk buiten zijn oevers is getreden: veel modder langs de (nu schone) paden. Ik denk dat ze onder water hebben gestaan. De bomen in de rivier geven bescherming aan hele horden vogels (onder andere kleine witte reigers) en waterschildpadden. 's Avonds zijn zwermen spreeuwen zichtbaar en zijn er mooie avondplaatjes te schieten. 

Gisteren aangekomen in Salamanca, 300 km ten noorden van Badajoz. Hier mijn laatste was gedraaid en vanmiddag dus op de fiets naar het centrum. De komende dagen zijn de weersvoorspellingen wat minder, maar ik vermaak mij nog wel even. Jullie kunnen (eindelijk) genieten van het voorjaarsweer in Nederland. 

Gisteren nog een bijzonder moment: Miep heeft er 150.000 km op zitten! Niet met mij alleen; de eerste twee jaar van haar leven had ze al 60.000 km gereden. Met mij dus 90.000 km in een kleine 5 jaar (voorjaar 2021 begonnen we aan onze eerste reis samen). 

Groeten Annemiek